Fabryka Elektrotechniczna inż. Adolfa Horkiewicza - Historia wersji

Oktoda o 15:40, 19 cze 2013

2013-06-19T15:40:10Z

← poprzednia wersja		Wersja z 15:40, 19 cze 2013
Linia 4:		Linia 4:
	Nowy rozdział w życiu zakładu rozpoczął się w 1936. Przeprowadził się on do własnego budynku fabrycznego przy ulicy Stępińskiej numer 26/28. Powstało laboratorium badawcze, narzędziownia i dział przyrządów pomiarowych. Głównym odbiorcą produktów firmy były [[Państwowe Zakłady Tele i Radiotechniczne]]. Wprowadzono do produkcji również kondensatory do urządzeń energetycznych, a zatrudnienie wzrosło do dwustu osób. W fabryce znajdowała się także bogata infrastruktura socjalna wraz ze stołówką i klubem dla pracowników. Kadrę techniczną stanowili między innymi inżynierowie Zbigniew Siciński, January Kossakowski, Tadeusz Jóźwicki, Andrzej Massalski.		Nowy rozdział w życiu zakładu rozpoczął się w 1936. Przeprowadził się on do własnego budynku fabrycznego przy ulicy Stępińskiej numer 26/28. Powstało laboratorium badawcze, narzędziownia i dział przyrządów pomiarowych. Głównym odbiorcą produktów firmy były [[Państwowe Zakłady Tele i Radiotechniczne]]. Wprowadzono do produkcji również kondensatory do urządzeń energetycznych, a zatrudnienie wzrosło do dwustu osób. W fabryce znajdowała się także bogata infrastruktura socjalna wraz ze stołówką i klubem dla pracowników. Kadrę techniczną stanowili między innymi inżynierowie Zbigniew Siciński, January Kossakowski, Tadeusz Jóźwicki, Andrzej Massalski.

	W czasie II wojny światowej fabryka ~~działała~~ początkowo w bardzo ograniczonym zakresie, produkując ~~również~~ urządzenia grzejne do użytku domowego. W 1944 roku maszyny wywieziono, zakłady spaliły się ~~podczas Powstania Warszawskiego, a wielu~~ pracowników, ~~zginęło.~~ Adolf Horkiewicz został rozstrzelany przez Niemców.		W czasie II wojny światowej fabryka wznowiła działalność w 1940 początkowo w bardzo ograniczonym zakresie, produkując urządzenia grzejne do użytku domowego. Po rozpoczęciu produkcji przez fabryki sprzętu radiowego w Generalnej Guberni wznowiono produkcję podzespołów radiowych. Dostarczano je do zakładów Philips w Warszawie, Lorenz w Berlinie i Fernmeldetechnische Staatswerke (byłe [[PZT]]). Po wybuchu Powstania Warszawskiego w 1944 roku maszyny wywieziono, a przy końcu powstania zakłady spaliły się. Wielu pracowników zginęło, Adolf Horkiewicz został rozstrzelany przez Niemców.

	Po wojnie budynki przy ulicy Stępińskiej odbudowano, mieściły się tam szkoła i różne instytucje, a w latach 50 umieszczono zakłady [[Omig]].		Po wojnie budynki przy ulicy Stępińskiej odbudowano, mieściły się tam szkoła i różne instytucje, a w latach 50 umieszczono zakłady [[Omig]].
Linia 11:		Linia 11:
	* SEP: ''Historia elektryki polskiej'', WNT, Warszawa 1972, tom IV, Przemysł i instalacje elektryczne, str. 439-440.		* SEP: ''Historia elektryki polskiej'', WNT, Warszawa 1972, tom IV, Przemysł i instalacje elektryczne, str. 439-440.
	* Mieczysław Hutnik, ''Polskie osiągnięcia w dziedzinie radioelektroniki w okresie międzywojennym i po wojnie do 1980'', w: ''Inżynierowie Polscy XIX i XX w.'', Polskie Towarzystwo Historii Techniki, Tom 4, Warszawa 1995, str. 132.		* Mieczysław Hutnik, ''Polskie osiągnięcia w dziedzinie radioelektroniki w okresie międzywojennym i po wojnie do 1980'', w: ''Inżynierowie Polscy XIX i XX w.'', Polskie Towarzystwo Historii Techniki, Tom 4, Warszawa 1995, str. 132.
			* {{Książka \|imię=Mieczysław \|nazwisko=Hutnik \|imię2=Tadeusz \|nazwisko2=Pachniewicz \|tytuł=Zarys historii polskiego przemysłu elektronicznego do 1985 roku \|wydawnictwo=SEP \|rok=1994 \|miejsce=Warszawa \|stron=132}}

	[[Kategoria: Firmy]]		[[Kategoria: Firmy]]

Jasiu o 10:58, 19 cze 2013

2013-06-19T10:58:54Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:58, 19 cze 2013
Linia 4:		Linia 4:
	Nowy rozdział w życiu zakładu rozpoczął się w 1936. Przeprowadził się on do własnego budynku fabrycznego przy ulicy Stępińskiej numer 26/28. Powstało laboratorium badawcze, narzędziownia i dział przyrządów pomiarowych. Głównym odbiorcą produktów firmy były [[Państwowe Zakłady Tele i Radiotechniczne]]. Wprowadzono do produkcji również kondensatory do urządzeń energetycznych, a zatrudnienie wzrosło do dwustu osób. W fabryce znajdowała się także bogata infrastruktura socjalna wraz ze stołówką i klubem dla pracowników. Kadrę techniczną stanowili między innymi inżynierowie Zbigniew Siciński, January Kossakowski, Tadeusz Jóźwicki, Andrzej Massalski.		Nowy rozdział w życiu zakładu rozpoczął się w 1936. Przeprowadził się on do własnego budynku fabrycznego przy ulicy Stępińskiej numer 26/28. Powstało laboratorium badawcze, narzędziownia i dział przyrządów pomiarowych. Głównym odbiorcą produktów firmy były [[Państwowe Zakłady Tele i Radiotechniczne]]. Wprowadzono do produkcji również kondensatory do urządzeń energetycznych, a zatrudnienie wzrosło do dwustu osób. W fabryce znajdowała się także bogata infrastruktura socjalna wraz ze stołówką i klubem dla pracowników. Kadrę techniczną stanowili między innymi inżynierowie Zbigniew Siciński, January Kossakowski, Tadeusz Jóźwicki, Andrzej Massalski.

	W czasie II wojny światowej fabryka działała w bardzo ograniczonym zakresie, produkując również urządzenia grzejne do użytku domowego. W 1944 roku maszyny wywieziono, zakłady ~~spalono~~, a wielu pracowników, ~~w tym~~ Adolf Horkiewicz~~, zginęło~~.		W czasie II wojny światowej fabryka działała początkowo w bardzo ograniczonym zakresie, produkując również urządzenia grzejne do użytku domowego. W 1944 roku maszyny wywieziono, zakłady spaliły się podczas Powstania Warszawskiego, a wielu pracowników, zginęło. Adolf Horkiewicz został rozstrzelany przez Niemców.

	Po wojnie budynki przy ulicy Stępińskiej odbudowano, mieściły się tam różne instytucje, a w latach 50 ~~powstały~~ zakłady [[Omig]].		Po wojnie budynki przy ulicy Stępińskiej odbudowano, mieściły się tam szkoła i różne instytucje, a w latach 50 umieszczono zakłady [[Omig]].

	== Bibliografia ==		== Bibliografia ==

Oktoda o 18:38, 23 lut 2013

2013-02-23T18:38:00Z

← poprzednia wersja		Wersja z 18:38, 23 lut 2013
Linia 2:		Linia 2:
	'''Fabryka Elektrotechniczna inż. Adolfa Horkiewicza''' to jeden z pierwszych zakładów elektrotechnicznych w Polsce. Został założony w Warszawie przez inżyniera chemika Adolfa Horkiewicza i jego żonę Stanisławę. Początkowo siedzibą firmy było mieszkanie właścicieli, a produkowano kondensatory z dielektrykiem celuloidowym. Firma rozwijała się zatrudniając nowych pracowników (wtedy jeszcze nielicznych) i parokrotnie zmieniając siedzibę: prywatne mieszkania na ulicach Czerwonego Krzyża i Browarnej, a następnie małe lokale fabryczne na ulicach 11 Listopada, Kawęczyńskiej i Białostockiej. Rozszerzał się zakres asortyment produkcji: kondensatory papierowe i mikowe, oporniki, potencjometry i inne podzespoły radiowe.		'''Fabryka Elektrotechniczna inż. Adolfa Horkiewicza''' to jeden z pierwszych zakładów elektrotechnicznych w Polsce. Został założony w Warszawie przez inżyniera chemika Adolfa Horkiewicza i jego żonę Stanisławę. Początkowo siedzibą firmy było mieszkanie właścicieli, a produkowano kondensatory z dielektrykiem celuloidowym. Firma rozwijała się zatrudniając nowych pracowników (wtedy jeszcze nielicznych) i parokrotnie zmieniając siedzibę: prywatne mieszkania na ulicach Czerwonego Krzyża i Browarnej, a następnie małe lokale fabryczne na ulicach 11 Listopada, Kawęczyńskiej i Białostockiej. Rozszerzał się zakres asortyment produkcji: kondensatory papierowe i mikowe, oporniki, potencjometry i inne podzespoły radiowe.

	Nowy rozdział w życiu zakładu rozpoczął się w 1936. Przeprowadził się on do własnego budynku fabrycznego przy ulicy Stępińskiej numer 26/28. Powstało laboratorium badawcze, narzędziownia i dział przyrządów pomiarowych. Wprowadzono do produkcji również kondensatory do urządzeń energetycznych, a zatrudnienie wzrosło do dwustu osób. W fabryce znajdowała się także bogata infrastruktura socjalna wraz z klubem dla pracowników.		Nowy rozdział w życiu zakładu rozpoczął się w 1936. Przeprowadził się on do własnego budynku fabrycznego przy ulicy Stępińskiej numer 26/28. Powstało laboratorium badawcze, narzędziownia i dział przyrządów pomiarowych. Głównym odbiorcą produktów firmy były [[Państwowe Zakłady Tele i Radiotechniczne]]. Wprowadzono do produkcji również kondensatory do urządzeń energetycznych, a zatrudnienie wzrosło do dwustu osób. W fabryce znajdowała się także bogata infrastruktura socjalna wraz ze stołówką i klubem dla pracowników. Kadrę techniczną stanowili między innymi inżynierowie Zbigniew Siciński, January Kossakowski, Tadeusz Jóźwicki, Andrzej Massalski.

	W czasie II wojny światowej fabryka działała w bardzo ograniczonym zakresie, produkując urządzenia grzejne. W 1944 roku maszyny wywieziono, zakłady spalono, a wielu pracowników, w tym Adolf Horkiewicz, zginęło.		W czasie II wojny światowej fabryka działała w bardzo ograniczonym zakresie, produkując również urządzenia grzejne do użytku domowego. W 1944 roku maszyny wywieziono, zakłady spalono, a wielu pracowników, w tym Adolf Horkiewicz, zginęło.

	Po wojnie budynki przy ulicy Stępińskiej odbudowano, mieściły się tam różne instytucje, a w latach 50 powstały zakłady [[Omig]].		Po wojnie budynki przy ulicy Stępińskiej odbudowano, mieściły się tam różne instytucje, a w latach 50 powstały zakłady [[Omig]].
Linia 10:		Linia 10:
	== Bibliografia ==		== Bibliografia ==
	* SEP: ''Historia elektryki polskiej'', WNT, Warszawa 1972, tom IV, Przemysł i instalacje elektryczne, str. 439-440.		* SEP: ''Historia elektryki polskiej'', WNT, Warszawa 1972, tom IV, Przemysł i instalacje elektryczne, str. 439-440.
			* Mieczysław Hutnik, ''Polskie osiągnięcia w dziedzinie radioelektroniki w okresie międzywojennym i po wojnie do 1980'', w: ''Inżynierowie Polscy XIX i XX w.'', Polskie Towarzystwo Historii Techniki, Tom 4, Warszawa 1995, str. 132.

	[[Kategoria: Firmy]]		[[Kategoria: Firmy]]

Oktoda o 18:13, 23 lut 2013

2013-02-23T18:13:24Z

← poprzednia wersja		Wersja z 18:13, 23 lut 2013
Linia 1:		Linia 1:
	[[Plik:WR-Bydg 1937 Horkiewicz.png\|mały\|prawo\|Reklama zakładów Horkiewicza w folderze Wystawy Radiowej w Bydgoszczy (1937).]]		[[Plik:WR-Bydg 1937 Horkiewicz.png\|mały\|prawo\|Reklama zakładów Horkiewicza w folderze Wystawy Radiowej w Bydgoszczy (1937).]]
	'''Fabryka Elektrotechniczna inż. Adolfa Horkiewicza''' to jeden z pierwszych zakładów elektrotechnicznych w Polsce. Został założony w Warszawie przez inżyniera chemika Adolfa Horkiewicza i jego żonę Stanisławę. Początkowo siedzibą firmy było mieszkanie właścicieli, a produkowano kondensatory z dielektrykiem ~~celuloidowy~~. Firma rozwijała się zatrudniając nowych pracowników (wtedy jeszcze nielicznych) i parokrotnie zmieniając siedzibę: prywatne mieszkania na ulicach Czerwonego Krzyża i Browarnej, a następnie małe lokale fabryczne na ulicach 11 Listopada, Kawęczyńskiej i Białostockiej. Rozszerzał się zakres asortyment produkcji: kondensatory papierowe i mikowe, oporniki, potencjometry i inne podzespoły radiowe.		'''Fabryka Elektrotechniczna inż. Adolfa Horkiewicza''' to jeden z pierwszych zakładów elektrotechnicznych w Polsce. Został założony w Warszawie przez inżyniera chemika Adolfa Horkiewicza i jego żonę Stanisławę. Początkowo siedzibą firmy było mieszkanie właścicieli, a produkowano kondensatory z dielektrykiem celuloidowym. Firma rozwijała się zatrudniając nowych pracowników (wtedy jeszcze nielicznych) i parokrotnie zmieniając siedzibę: prywatne mieszkania na ulicach Czerwonego Krzyża i Browarnej, a następnie małe lokale fabryczne na ulicach 11 Listopada, Kawęczyńskiej i Białostockiej. Rozszerzał się zakres asortyment produkcji: kondensatory papierowe i mikowe, oporniki, potencjometry i inne podzespoły radiowe.

	Nowy rozdział w życiu zakładu rozpoczął się w 1936. Przeprowadził się on do własnego budynku fabrycznego przy ulicy Stępińskiej numer 26/28. Powstało laboratorium badawcze, narzędziownia i dział przyrządów pomiarowych. Wprowadzono do produkcji również kondensatory do urządzeń energetycznych, zatrudnienie wzrosło do dwustu osób.		Nowy rozdział w życiu zakładu rozpoczął się w 1936. Przeprowadził się on do własnego budynku fabrycznego przy ulicy Stępińskiej numer 26/28. Powstało laboratorium badawcze, narzędziownia i dział przyrządów pomiarowych. Wprowadzono do produkcji również kondensatory do urządzeń energetycznych, a zatrudnienie wzrosło do dwustu osób. W fabryce znajdowała się także bogata infrastruktura socjalna wraz z klubem dla pracowników.

			W czasie II wojny światowej fabryka działała w bardzo ograniczonym zakresie, produkując urządzenia grzejne. W 1944 roku maszyny wywieziono, zakłady spalono, a wielu pracowników, w tym Adolf Horkiewicz, zginęło.

			Po wojnie budynki przy ulicy Stępińskiej odbudowano, mieściły się tam różne instytucje, a w latach 50 powstały zakłady [[Omig]].

	== Bibliografia ==		== Bibliografia ==

Oktoda o 18:02, 23 lut 2013

2013-02-23T18:02:43Z

← poprzednia wersja		Wersja z 18:02, 23 lut 2013
Linia 2:		Linia 2:
	'''Fabryka Elektrotechniczna inż. Adolfa Horkiewicza''' to jeden z pierwszych zakładów elektrotechnicznych w Polsce. Został założony w Warszawie przez inżyniera chemika Adolfa Horkiewicza i jego żonę Stanisławę. Początkowo siedzibą firmy było mieszkanie właścicieli, a produkowano kondensatory z dielektrykiem celuloidowy. Firma rozwijała się zatrudniając nowych pracowników (wtedy jeszcze nielicznych) i parokrotnie zmieniając siedzibę: prywatne mieszkania na ulicach Czerwonego Krzyża i Browarnej, a następnie małe lokale fabryczne na ulicach 11 Listopada, Kawęczyńskiej i Białostockiej. Rozszerzał się zakres asortyment produkcji: kondensatory papierowe i mikowe, oporniki, potencjometry i inne podzespoły radiowe.		'''Fabryka Elektrotechniczna inż. Adolfa Horkiewicza''' to jeden z pierwszych zakładów elektrotechnicznych w Polsce. Został założony w Warszawie przez inżyniera chemika Adolfa Horkiewicza i jego żonę Stanisławę. Początkowo siedzibą firmy było mieszkanie właścicieli, a produkowano kondensatory z dielektrykiem celuloidowy. Firma rozwijała się zatrudniając nowych pracowników (wtedy jeszcze nielicznych) i parokrotnie zmieniając siedzibę: prywatne mieszkania na ulicach Czerwonego Krzyża i Browarnej, a następnie małe lokale fabryczne na ulicach 11 Listopada, Kawęczyńskiej i Białostockiej. Rozszerzał się zakres asortyment produkcji: kondensatory papierowe i mikowe, oporniki, potencjometry i inne podzespoły radiowe.

	Nowy rozdział w życiu zakładu rozpoczął się w 1936. Przeprowadził się on do własnego budynku fabrycznego przy ulicy Stępińskiej numer 26/28. Powstało laboratorium badawcze, narzędziownia i dział przyrządów pomiarowych.		Nowy rozdział w życiu zakładu rozpoczął się w 1936. Przeprowadził się on do własnego budynku fabrycznego przy ulicy Stępińskiej numer 26/28. Powstało laboratorium badawcze, narzędziownia i dział przyrządów pomiarowych. Wprowadzono do produkcji również kondensatory do urządzeń energetycznych, zatrudnienie wzrosło do dwustu osób.

			== Bibliografia ==
			* SEP: ''Historia elektryki polskiej'', WNT, Warszawa 1972, tom IV, Przemysł i instalacje elektryczne, str. 439-440.

	[[Kategoria: Firmy]]		[[Kategoria: Firmy]]

Oktoda: ilustr.

2013-02-22T06:48:37Z

ilustr.

← poprzednia wersja		Wersja z 06:48, 22 lut 2013
Linia 1:		Linia 1:
			[[Plik:WR-Bydg 1937 Horkiewicz.png\|mały\|prawo\|Reklama zakładów Horkiewicza w folderze Wystawy Radiowej w Bydgoszczy (1937).]]
	'''Fabryka Elektrotechniczna inż. Adolfa Horkiewicza''' to jeden z pierwszych zakładów elektrotechnicznych w Polsce. Został założony w Warszawie przez inżyniera chemika Adolfa Horkiewicza i jego żonę Stanisławę. Początkowo siedzibą firmy było mieszkanie właścicieli, a produkowano kondensatory z dielektrykiem celuloidowy. Firma rozwijała się zatrudniając nowych pracowników (wtedy jeszcze nielicznych) i parokrotnie zmieniając siedzibę: prywatne mieszkania na ulicach Czerwonego Krzyża i Browarnej, a następnie małe lokale fabryczne na ulicach 11 Listopada, Kawęczyńskiej i Białostockiej. Rozszerzał się zakres asortyment produkcji: kondensatory papierowe i mikowe, oporniki, potencjometry i inne podzespoły radiowe.		'''Fabryka Elektrotechniczna inż. Adolfa Horkiewicza''' to jeden z pierwszych zakładów elektrotechnicznych w Polsce. Został założony w Warszawie przez inżyniera chemika Adolfa Horkiewicza i jego żonę Stanisławę. Początkowo siedzibą firmy było mieszkanie właścicieli, a produkowano kondensatory z dielektrykiem celuloidowy. Firma rozwijała się zatrudniając nowych pracowników (wtedy jeszcze nielicznych) i parokrotnie zmieniając siedzibę: prywatne mieszkania na ulicach Czerwonego Krzyża i Browarnej, a następnie małe lokale fabryczne na ulicach 11 Listopada, Kawęczyńskiej i Białostockiej. Rozszerzał się zakres asortyment produkcji: kondensatory papierowe i mikowe, oporniki, potencjometry i inne podzespoły radiowe.

Oktoda: Utworzył nową stronę „'''Fabryka Elektrotechniczna inż. Adolfa Horkiewicza''' to jeden z pierwszych zakładów elektrotechnicznych w Polsce. Został założony w Warszawie przez inżynie...”

2013-02-22T06:24:39Z

Utworzył nową stronę „'''Fabryka Elektrotechniczna inż. Adolfa Horkiewicza''' to jeden z pierwszych zakładów elektrotechnicznych w Polsce. Został założony w Warszawie przez inżynie...”

Nowa strona

'''Fabryka Elektrotechniczna inż. Adolfa Horkiewicza''' to jeden z pierwszych zakładów elektrotechnicznych w Polsce. Został założony w Warszawie przez inżyniera chemika Adolfa Horkiewicza i jego żonę Stanisławę. Początkowo siedzibą firmy było mieszkanie właścicieli, a produkowano kondensatory z dielektrykiem celuloidowy. Firma rozwijała się zatrudniając nowych pracowników (wtedy jeszcze nielicznych) i parokrotnie zmieniając siedzibę: prywatne mieszkania na ulicach Czerwonego Krzyża i Browarnej, a następnie małe lokale fabryczne na ulicach 11 Listopada, Kawęczyńskiej i Białostockiej. Rozszerzał się zakres asortyment produkcji: kondensatory papierowe i mikowe, oporniki, potencjometry i inne podzespoły radiowe.

Nowy rozdział w życiu zakładu rozpoczął się w 1936. Przeprowadził się on do własnego budynku fabrycznego przy ulicy Stępińskiej numer 26/28. Powstało laboratorium badawcze, narzędziownia i dział przyrządów pomiarowych.

[[Kategoria: Firmy]]