Williamsony - Historia wersji

Oktoda o 13:45, 11 lis 2012

2012-11-11T13:45:04Z

← poprzednia wersja		Wersja z 13:45, 11 lis 2012
Linia 62:		Linia 62:
	* Chyba najtrudniejszy do wykonania transformator wyjściowy.		* Chyba najtrudniejszy do wykonania transformator wyjściowy.

			== Zobacz też ==
			* Wzmacniacze w układzie [[SEPP]].
	[[Kategoria: Audio]]		[[Kategoria: Audio]]

Oktoda: /* Dobry kompromis - układ ultra linear */

2012-08-19T04:35:54Z

Dobry kompromis - układ ultra linear

← poprzednia wersja		Wersja z 04:35, 19 sie 2012
Linia 42:		Linia 42:

	Wady:		Wady:
	* ~~Gorszy~~ od układu [[QUAD]] pod względem zniekształceń i oporu wewnętrznego.		* Nieco gorszy od układu QUAD pod względem zniekształceń i oporu wewnętrznego.
	* Dosyć trudny do wykonania transformator wyjściowy.		* Dosyć trudny do wykonania transformator wyjściowy.
	* Niemożność dobrania napięcia siatki ekranującej ogranicza swobodę projektowania.		* Niemożność dobrania napięcia siatki ekranującej ogranicza swobodę projektowania.

Jasiu: Anulowanie wersji nr 1493 utworzonej przez Jasiu (dyskusja)

2012-08-04T09:03:29Z

Anulowanie wersji nr 1493 utworzonej przez Jasiu (dyskusja)

← poprzednia wersja		Wersja z 09:03, 4 sie 2012
Linia 50:		Linia 50:
	{{Main \| układ QUAD}}		{{Main \| układ QUAD}}
	[[Image:se-do.gif\|thumb\|150px\|left]]		[[Image:se-do.gif\|thumb\|150px\|left]]
	Układ z dzielonym obciążeniem prawdopodobnie pojawił sie po raz pierwszy w 1945 w laboratoriach brytyjskiej firmy ''Acoustical Manufacturing Co'', później znanej jako QUAD. ~~Był analizowany~~ przez D.T.N Williamsona oraz P.J. Walkera~~, został upowszechniony przez ich artykuł w Wireless World<ref>D.T.N. Williamson, P.J~~. ~~Walker, ''Amplifiers and Superlatives, Wireless World, September 1952~~.~~</ref>~~.		Układ z dzielonym obciążeniem prawdopodobnie pojawił sie po raz pierwszy w 1945 w laboratoriach brytyjskiej firmy ''Acoustical Manufacturing Co'', później znanej jako QUAD. Analizowany przez D.T.N Williamsona oraz P.J. Walkera również bywa nazywany "układem Williamsona"...

	~~== Budowa i właściwości ==~~
	Jego charakterystyczną cechą jest podział obciążenia pomiędzy anodę i katodę (poprzez dwa osobne uzwojenia transformatora wyjściowego). W ten sposób układ ma własności pośrednie między wtórnikiem katodowym (małe zniekształcenia i oporność wewnętrzna) a układem z wspólną katodą (większe od jedności wzmocnienie napięciowe). Podobnie jak w poprzednim układzie, by osiągnąć dobre rezultaty potrzebny jest transformator o małych indukcyjnościach rozproszenia pomiędzy sekcjami uzwojenia pierwotnego. Zwykle stosuje się uzwojenie katodowe zawierające 10-20% całkowitej liczby zwojów uzwojenia.		Jego charakterystyczną cechą jest podział obciążenia pomiędzy anodę i katodę (poprzez dwa osobne uzwojenia transformatora wyjściowego). W ten sposób układ ma własności pośrednie między wtórnikiem katodowym (małe zniekształcenia i oporność wewnętrzna) a układem z wspólną katodą (większe od jedności wzmocnienie napięciowe). Podobnie jak w poprzednim układzie, by osiągnąć dobre rezultaty potrzebny jest transformator o małych indukcyjnościach rozproszenia pomiędzy sekcjami uzwojenia pierwotnego. Zwykle stosuje się uzwojenie katodowe zawierające 10-20% całkowitej liczby zwojów uzwojenia.

	~~== Aplikacje ==~~

	~~== Konstrukcje amatorskie ==~~
	Układ z obciążeniem dzielonym w katodzie był chętnie stosowany we wzmacniaczach końcowych, szczególnie najwyższej jakości. Zalety:		Układ z obciążeniem dzielonym w katodzie był chętnie stosowany we wzmacniaczach końcowych, szczególnie najwyższej jakości. Zalety:
	* Dobry kompromis pomiędzy stopniem złożoności a parametrami.		* Dobry kompromis pomiędzy stopniem złożoności a parametrami.

Jasiu: /* Układ z obciążeniem dzielonym między katodę i anodę (QUAD) */

2012-08-04T09:02:19Z

Układ z obciążeniem dzielonym między katodę i anodę (QUAD)

← poprzednia wersja		Wersja z 09:02, 4 sie 2012
Linia 50:		Linia 50:
	{{Main \| układ QUAD}}		{{Main \| układ QUAD}}
	[[Image:se-do.gif\|thumb\|150px\|left]]		[[Image:se-do.gif\|thumb\|150px\|left]]
	Układ z dzielonym obciążeniem prawdopodobnie pojawił sie po raz pierwszy w 1945 w laboratoriach brytyjskiej firmy ''Acoustical Manufacturing Co'', później znanej jako QUAD. ~~Analizowany~~ przez D.T.N Williamsona oraz P.J. Walkera ~~również bywa nazywany "układem Williamsona"~~...		Układ z dzielonym obciążeniem prawdopodobnie pojawił sie po raz pierwszy w 1945 w laboratoriach brytyjskiej firmy ''Acoustical Manufacturing Co'', później znanej jako QUAD. Był analizowany przez D.T.N Williamsona oraz P.J. Walkera, został upowszechniony przez ich artykuł w Wireless World<ref>D.T.N. Williamson, P.J. Walker, ''Amplifiers and Superlatives, Wireless World, September 1952.</ref>.

			== Budowa i właściwości ==
	Jego charakterystyczną cechą jest podział obciążenia pomiędzy anodę i katodę (poprzez dwa osobne uzwojenia transformatora wyjściowego). W ten sposób układ ma własności pośrednie między wtórnikiem katodowym (małe zniekształcenia i oporność wewnętrzna) a układem z wspólną katodą (większe od jedności wzmocnienie napięciowe). Podobnie jak w poprzednim układzie, by osiągnąć dobre rezultaty potrzebny jest transformator o małych indukcyjnościach rozproszenia pomiędzy sekcjami uzwojenia pierwotnego. Zwykle stosuje się uzwojenie katodowe zawierające 10-20% całkowitej liczby zwojów uzwojenia.		Jego charakterystyczną cechą jest podział obciążenia pomiędzy anodę i katodę (poprzez dwa osobne uzwojenia transformatora wyjściowego). W ten sposób układ ma własności pośrednie między wtórnikiem katodowym (małe zniekształcenia i oporność wewnętrzna) a układem z wspólną katodą (większe od jedności wzmocnienie napięciowe). Podobnie jak w poprzednim układzie, by osiągnąć dobre rezultaty potrzebny jest transformator o małych indukcyjnościach rozproszenia pomiędzy sekcjami uzwojenia pierwotnego. Zwykle stosuje się uzwojenie katodowe zawierające 10-20% całkowitej liczby zwojów uzwojenia.

			== Aplikacje ==

			== Konstrukcje amatorskie ==
	Układ z obciążeniem dzielonym w katodzie był chętnie stosowany we wzmacniaczach końcowych, szczególnie najwyższej jakości. Zalety:		Układ z obciążeniem dzielonym w katodzie był chętnie stosowany we wzmacniaczach końcowych, szczególnie najwyższej jakości. Zalety:
	* Dobry kompromis pomiędzy stopniem złożoności a parametrami.		* Dobry kompromis pomiędzy stopniem złożoności a parametrami.

Jasiu o 11:58, 3 sie 2012

2012-08-03T11:58:46Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:58, 3 sie 2012
Linia 1:		Linia 1:
			Od końca lat czterdziestych datuje się rozwój grupy przeciwsobnych wzmacniaczy mocy małej częstotliwości, charakteryzujących się wysoką jakością odtwarzania i odwracaczem fazy nie posiadającym transformatora. Budowane w ten sposób urządzenia stały się podstawą techniki [[HiFi]], w skrócie nazywane były często ''Williamsonami''.

	== Klasyczny wzmacniacz Williamsona ==		== Klasyczny wzmacniacz Williamsona ==
	[[Image:Will.gif\|thumb\|300px\|Schemat klasycznego układu Williamsona]]		[[Image:Will.gif\|thumb\|300px\|Schemat klasycznego układu Williamsona]]

Jasiu: /* Układ z obciążeniem dzielonym między katodę i anodę (QUAD) */

2012-07-31T07:53:12Z

Układ z obciążeniem dzielonym między katodę i anodę (QUAD)

← poprzednia wersja		Wersja z 07:53, 31 lip 2012
Linia 46:		Linia 46:
	== Układ z obciążeniem dzielonym między katodę i anodę (QUAD) ==		== Układ z obciążeniem dzielonym między katodę i anodę (QUAD) ==
	[[Image:Harumphy.Quad ii.jpg\|thumb\|300px\|Wzmacniacz mocy ''QUAD II''.]]		[[Image:Harumphy.Quad ii.jpg\|thumb\|300px\|Wzmacniacz mocy ''QUAD II''.]]
	{{Main \| QUAD}}		{{Main \| układ QUAD}}
	[[Image:se-do.gif\|thumb\|150px\|left]]		[[Image:se-do.gif\|thumb\|150px\|left]]
	Układ z dzielonym obciążeniem prawdopodobnie pojawił sie po raz pierwszy w 1945 w laboratoriach brytyjskiej firmy ''Acoustical Manufacturing Co'', później znanej jako QUAD. Analizowany przez D.T.N Williamsona oraz P.J. Walkera również bywa nazywany "układem Williamsona"...		Układ z dzielonym obciążeniem prawdopodobnie pojawił sie po raz pierwszy w 1945 w laboratoriach brytyjskiej firmy ''Acoustical Manufacturing Co'', później znanej jako QUAD. Analizowany przez D.T.N Williamsona oraz P.J. Walkera również bywa nazywany "układem Williamsona"...

	Jego charakterystyczną cechą jest podział obciążenia pomiędzy anodę i katodę (poprzez dwa osobne uzwojenia transformatora wyjściowego). W ten sposób układ ma własności pośrednie między wtórnikiem katodowym (małe zniekształcenia i oporność wewnętrzna) a układem z wspólną katodą (większe od jedności wzmocnienie napięciowe)Podobnie jak w poprzednim układzie, by osiągnąć dobre rezultaty potrzebny jest transformator o małych indukcyjnościach rozproszenia pomiędzy sekcjami uzwojenia pierwotnego. Zwykle stosuje się uzwojenie katodowe zawierające 10-20% całkowitej liczby zwojów uzwojenia.		Jego charakterystyczną cechą jest podział obciążenia pomiędzy anodę i katodę (poprzez dwa osobne uzwojenia transformatora wyjściowego). W ten sposób układ ma własności pośrednie między wtórnikiem katodowym (małe zniekształcenia i oporność wewnętrzna) a układem z wspólną katodą (większe od jedności wzmocnienie napięciowe). Podobnie jak w poprzednim układzie, by osiągnąć dobre rezultaty potrzebny jest transformator o małych indukcyjnościach rozproszenia pomiędzy sekcjami uzwojenia pierwotnego. Zwykle stosuje się uzwojenie katodowe zawierające 10-20% całkowitej liczby zwojów uzwojenia.

	Układ z obciążeniem dzielonym w katodzie był chętnie stosowany we wzmacniaczach końcowych, szczególnie najwyższej jakości. Zalety:		Układ z obciążeniem dzielonym w katodzie był chętnie stosowany we wzmacniaczach końcowych, szczególnie najwyższej jakości. Zalety:

Jasiu: /* Dobry kompromis - układ ultra linear */

2012-07-31T07:51:55Z

Dobry kompromis - układ ultra linear

← poprzednia wersja		Wersja z 07:51, 31 lip 2012
Linia 27:		Linia 27:
	Układ ''ultra linear'' (UL) został opatentowany w 1936 przez Alana Blumleina, a po raz pierwszy zastosowany praktycznie w 1951 roku przez D. Haflera i H.I. Keroesa. Jego charakterystyczną cechą jest lokalne sprzężenie zwrotne poprzez połączenie siatki ekranującej do odczepu uzwojenia pierwotnego transformatora wyjściowego. Zwykle odczep jest umieszczony tak, że na siatkę trafia 20-50% składowej zmiennej napięcia anodowego. W ten sposób lampa pracuje w trybie pośrednim pomiędzy triodą (100% sygnału na siatce ekranującej) i pentodą (0% sygnału na siatce ekranującej).		Układ ''ultra linear'' (UL) został opatentowany w 1936 przez Alana Blumleina, a po raz pierwszy zastosowany praktycznie w 1951 roku przez D. Haflera i H.I. Keroesa. Jego charakterystyczną cechą jest lokalne sprzężenie zwrotne poprzez połączenie siatki ekranującej do odczepu uzwojenia pierwotnego transformatora wyjściowego. Zwykle odczep jest umieszczony tak, że na siatkę trafia 20-50% składowej zmiennej napięcia anodowego. W ten sposób lampa pracuje w trybie pośrednim pomiędzy triodą (100% sygnału na siatce ekranującej) i pentodą (0% sygnału na siatce ekranującej).

	Ze względu na dobre parametry (zniekształcenia nieliniowe i intermodulacyjne oraz opór wewnętrzny tylko nieco gorsze od triody) i stosunkowo dużą sprawność (zbliżoną do pentody) układ był (i jest) bardzo popularny. Sama firma Dynaco sprzedała ponad pół miliona wzmacniaczy w takim układzie, mocno przyczyniając się do rozwoju techniki HiFi. Przy zachowaniu bardzo dobrych parametrów wzmacniacza z pary lamp EL34 da sie wydobyć moc prawie 40W, czyli 2.5 raza większą niż w układzie triody. Niestety, by ~~sprzeżenie~~ zwrotne w siatkach ekranujących działalo poprawnie potrzebny jest transformator o małych indukcyjnościach rozproszenia pomiędzy sekcjami uzwojenia pierwotnego, co nieco komplikuje jego wykonanie. Transformatory dostępne w handlu nie zawsze spełniają ten warunek.		Ze względu na dobre parametry (zniekształcenia nieliniowe i intermodulacyjne oraz opór wewnętrzny tylko nieco gorsze od triody) i stosunkowo dużą sprawność (zbliżoną do pentody) układ był (i jest) bardzo popularny. Sama firma Dynaco sprzedała ponad pół miliona wzmacniaczy w takim układzie, mocno przyczyniając się do rozwoju techniki HiFi. Przy zachowaniu bardzo dobrych parametrów wzmacniacza z pary lamp [[EL34]] da sie wydobyć moc wyjściową prawie 40W, czyli 2.5 raza większą niż w układzie triody. Niestety, by sprzężenie zwrotne w siatkach ekranujących działalo poprawnie potrzebny jest transformator o małych indukcyjnościach rozproszenia pomiędzy sekcjami uzwojenia pierwotnego, co nieco komplikuje jego wykonanie. Transformatory dostępne w handlu nie zawsze spełniają ten warunek.

	W 1955 David Hafler zaproponował połączenie struktury wzmacniacza Williamsona ze stopniem końcowym zrealizowanym nie na triodach, ale na tetrodach lub pentodach w układzie UL. Takie rozwiązanie ma wiele zalet i zdobyło sporą popularność.		W 1955 David Hafler zaproponował połączenie czterostopniowej struktury wzmacniacza Williamsona ze stopniem końcowym zrealizowanym nie na triodach, ale na tetrodach lub pentodach w układzie UL. Takie rozwiązanie ma wiele zalet i zdobyło sporą popularność.

	Ze wzgledu na dobry stosunek jakosci do ceny układ ''ultra linear'' był bardzo popularny we wzmacniaczach spotykanych na rynku. W Polsce (i nie tylko w Polsce), nie wiedzieć czemu, często każdy wzmacinacz ''ultra linear'' nazywany jest "układem Wiliamsona" - Williamson nie był jego autorem. Być może w pewnym okresie nazywano "Williamsonem" każdy choć trochę podobny wzmacniacz HiFi, a wzmacniacze ''ultra linear'' ze względu na swoją względną prostotę były tanie, a co za tym idzie - popularne.		Ze wzgledu na dobry stosunek jakosci do ceny układ ''ultra linear'' był bardzo popularny we wzmacniaczach spotykanych na rynku. W Polsce (i nie tylko w Polsce), nie wiedzieć czemu, często każdy wzmacinacz ''ultra linear'' nazywany jest "układem Wiliamsona" - Williamson nie był jego autorem. Być może w pewnym okresie nazywano "Williamsonem" każdy choć trochę podobny wzmacniacz HiFi, a wzmacniacze ''ultra linear'' ze względu na swoją względną prostotę były tanie, a co za tym idzie - popularne.

	Układ jest bardzo wdzięczny do konstrukcji amatorskich, pod (trudnym do spełnienia) warunkiem uzyskania (albo zrobienia) dobrego transformatora. Zalety		Układ jest bardzo wdzięczny do konstrukcji amatorskich, pod (niekiedy trudnym do spełnienia) warunkiem uzyskania (albo zrobienia) dobrego transformatora. Zalety
	* Bardzo dobry kompromis pomiędzy stopniem złożoności a parametrami.		* Bardzo dobry kompromis pomiędzy stopniem złożoności a parametrami.
	* Zniekształcenia i oporność wewnętrzna tylko nieznacznie gorsze niż układu na triodach.		* Zniekształcenia i oporność wewnętrzna tylko nieznacznie gorsze niż układu na triodach.
Linia 40:		Linia 40:

	Wady:		Wady:
	* Gorszy od układu [[QUAD]] pod względem zniekształceń.		* Gorszy od układu [[QUAD]] pod względem zniekształceń i oporu wewnętrznego.
	* Dosyć trudny do wykonania transformator wyjściowy.		* Dosyć trudny do wykonania transformator wyjściowy.
	* Niemożność dobrania napięcia siatki ekranującej ogranicza swobodę projektowania.		* Niemożność dobrania napięcia siatki ekranującej ogranicza swobodę projektowania.

Oktoda o 14:58, 30 lip 2012

2012-07-30T14:58:15Z

← poprzednia wersja		Wersja z 14:58, 30 lip 2012
Linia 3:		Linia 3:
	[[Plik:TL12Bronze.jpg\|thumb\|300px\|Leak ''TL/12 Point One''- wzmacniacz mocy z triodami w stopniu końcowym, ale z prostszym niż w układzie Williamsona stopniem sterującym.]]		[[Plik:TL12Bronze.jpg\|thumb\|300px\|Leak ''TL/12 Point One''- wzmacniacz mocy z triodami w stopniu końcowym, ale z prostszym niż w układzie Williamsona stopniem sterującym.]]
	{{Main \| wzmacniacz Williamsona}}		{{Main \| wzmacniacz Williamsona}}
	Opublikowany przez D.T.N. Williamsona w 1947 w Wireless World artykuł opisujący wysokiej jakości wzmacniacz mocy dał bardzo znaczący przyczynek do rozwoju techniki HiFi. Jest to przykład dosyć bezkompromisowej konstrukcji, podporządkowanej uzyskaniu jak najlepszych parametrów odtwarzania dźwięku kosztem zupełnej nieekonomiczności i dużej wielkości urządzenia.		Opublikowany przez D.T.N. Williamsona w 1947 w Wireless World artykuł opisujący wysokiej jakości wzmacniacz mocy dał bardzo znaczący przyczynek do rozwoju techniki [[HiFi]]. Jest to przykład dosyć bezkompromisowej konstrukcji, podporządkowanej uzyskaniu jak najlepszych parametrów odtwarzania dźwięku kosztem zupełnej nieekonomiczności i dużej wielkości urządzenia.

	Cechy charakterystyczne układu Williamsona to:		Cechy charakterystyczne układu Williamsona to:
Linia 13:		Linia 13:

	Zalety układu Williamsona:		Zalety układu Williamsona:
	* Stosunkowo małe zniekształcenia nieliniowe i intermodulacyjne stopnia wyjściowego.		* Stosunkowo małe [[zniekształcenia nieliniowe]] i [[zniekształcenia intermodulacyjne\|intermodulacyjne]] stopnia wyjściowego.
	* Mała oporność wewnętrzna, duża odporność na zmiany impedancji obciążenia.		* Mała oporność wewnętrzna, duża odporność na zmiany impedancji obciążenia.
	* Stosunkowo łatwy do wykonania transformator.		* Stosunkowo łatwy do wykonania transformator (przynajmniej w porównaniu z innymi układami podobnej jakości).

	Wady wzmacniacza Williamsona:		Wady wzmacniacza Williamsona:
	* Niska sprawność energetyczna i moc wyjściowa (na przykład tylko kilkanaście watów z pary lamp [[EL34]]).		* Niska [[sprawność energetyczna]] i [[moc wyjściowa]] (na przykład tylko kilkanaście watów z pary lamp [[EL34]]).
	* Potrzebne duże napięcie sterujące stopień końcowy, co komplikuje stopnie sterujące i w dużej mierze likwiduje zalety stopnia wyjściowego.		* Potrzebne duże napięcie sterujące stopień końcowy, co komplikuje stopnie sterujące i w dużej mierze likwiduje zalety stopnia wyjściowego.

Oktoda o 11:50, 30 lip 2012

2012-07-30T11:50:18Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:50, 30 lip 2012
Linia 22:		Linia 22:

	== Dobry kompromis - układ ultra linear ==		== Dobry kompromis - układ ultra linear ==
	~~[[Image:se-ul.gif\|thumb\|150px\|left]]~~
	[[Plik:Dynamk3roger.jpg\|thumb\|300px\|Dynaco ''Mark III'' - monofoniczny wzmacniacz w układzie UL.]]		[[Plik:Dynamk3roger.jpg\|thumb\|300px\|Dynaco ''Mark III'' - monofoniczny wzmacniacz w układzie UL.]]
	{{Main \| wzmacniacz UL}}		{{Main \| wzmacniacz UL}}
			[[Image:se-ul.gif\|thumb\|150px\|left]]
	Układ ''ultra linear'' (UL) został opatentowany w 1936 przez Alana Blumleina, a po raz pierwszy zastosowany praktycznie w 1951 roku przez D. Haflera i H.I. Keroesa. Jego charakterystyczną cechą jest lokalne sprzężenie zwrotne poprzez połączenie siatki ekranującej do odczepu uzwojenia pierwotnego transformatora wyjściowego. Zwykle odczep jest umieszczony tak, że na siatkę trafia 20-50% składowej zmiennej napięcia anodowego. W ten sposób lampa pracuje w trybie pośrednim pomiędzy triodą (100% sygnału na siatce ekranującej) i pentodą (0% sygnału na siatce ekranującej).		Układ ''ultra linear'' (UL) został opatentowany w 1936 przez Alana Blumleina, a po raz pierwszy zastosowany praktycznie w 1951 roku przez D. Haflera i H.I. Keroesa. Jego charakterystyczną cechą jest lokalne sprzężenie zwrotne poprzez połączenie siatki ekranującej do odczepu uzwojenia pierwotnego transformatora wyjściowego. Zwykle odczep jest umieszczony tak, że na siatkę trafia 20-50% składowej zmiennej napięcia anodowego. W ten sposób lampa pracuje w trybie pośrednim pomiędzy triodą (100% sygnału na siatce ekranującej) i pentodą (0% sygnału na siatce ekranującej).

Linia 47:		Linia 47:
	[[Image:Harumphy.Quad ii.jpg\|thumb\|300px\|Wzmacniacz mocy ''QUAD II''.]]		[[Image:Harumphy.Quad ii.jpg\|thumb\|300px\|Wzmacniacz mocy ''QUAD II''.]]
	{{Main \| QUAD}}		{{Main \| QUAD}}
			[[Image:se-do.gif\|thumb\|150px\|left]]
	Układ z dzielonym obciążeniem prawdopodobnie pojawił sie po raz pierwszy w 1945 w laboratoriach brytyjskiej firmy ''Acoustical Manufacturing Co'', później znanej jako QUAD. Analizowany przez D.T.N Williamsona oraz P.J. Walkera również bywa nazywany "układem Williamsona"...		Układ z dzielonym obciążeniem prawdopodobnie pojawił sie po raz pierwszy w 1945 w laboratoriach brytyjskiej firmy ''Acoustical Manufacturing Co'', później znanej jako QUAD. Analizowany przez D.T.N Williamsona oraz P.J. Walkera również bywa nazywany "układem Williamsona"...

Linia 58:		Linia 59:
	Wady układu z dzielonym obciążeniem:		Wady układu z dzielonym obciążeniem:
	* Chyba najtrudniejszy do wykonania transformator wyjściowy.		* Chyba najtrudniejszy do wykonania transformator wyjściowy.

			[[Kategoria: Audio]]

Oktoda: /* Dobry kompromis - układ ultra linear */

2012-07-30T11:46:31Z

Dobry kompromis - układ ultra linear

← poprzednia wersja		Wersja z 11:46, 30 lip 2012
Linia 22:		Linia 22:

	== Dobry kompromis - układ ultra linear ==		== Dobry kompromis - układ ultra linear ==
	[[Image:se-ul.gif\|thumb\|~~300px~~]]		[[Image:se-ul.gif\|thumb\|150px\|left]]
	[[Plik:Dynamk3roger.jpg\|thumb\|300px\|Dynaco ''Mark III'' - monofoniczny wzmacniacz w układzie UL.]]		[[Plik:Dynamk3roger.jpg\|thumb\|300px\|Dynaco ''Mark III'' - monofoniczny wzmacniacz w układzie UL.]]
	{{Main \| wzmacniacz UL}}		{{Main \| wzmacniacz UL}}