EBL21

Z Oktoda
Wersja z dnia 20:08, 26 lip 2020 autorstwa Oktoda (dyskusja | edycje)
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
EBL21
Tungsram ebl21.jpg
Pentoda mocy - duodioda
Żarzenie
równoległe pośrednie
Uż 6.3V
Iż 800 mA
Pentoda mocy
Parametry dopuszczalne
Pamax 11 W
Uamax 300 V
Ikmax 60 mA
Parametry charakterystyczne
Sa 9.5 mA/V
Duodioda detekcyjna
Parametry dopuszczalne
Uamax 200V
Io 0,8 mA
Parametry charakterystyczne
EBL21 cok.png
<htmlet nocache="yes">Frank_begin</htmlet> value=EBL21 <htmlet nocache="yes">Frank_end</htmlet>
w katalogu Franka

EBL21 to lampa kombinowana, pentoda mocy z duodiodą detekcyjną, jedna z najbardziej rozpowszechnionych lamp tego typu. Żarzenie pośrednie, cokół loktalowy, ośmionóżkowy. Odpowiednik funkcjonalny przeznaczony do szeregowego żarzenia prądem 100 mA nosi nazwę UBL21.

Historia i zastosowania

Lampa została wprowadzona przez Philipsa w roku 1941, jako następczyni typów wcześniejszych: ABL1, EBL1, EBL31.

Po wojnie EBL21 była używana w sporej liczbie polskich odbiorników radiowych, z najbardziej znanych np. w różnych odmianach Agi, w Stolicy, różnych wersjach Mazura. We wzmacniacze z tą lampą wyposażone były gramofony Karolinka i Karolinka 2. W 1961 roku wyprodukowano 592 tysiące tych lamp, a cena detaliczna wynosiła 33 zł za sztukę[1].

Odpowiedniki

  • EBL71, PDD2, DN143
  • Z cokołem bocznostykowym: EBL1
  • Z cokołem oktalowym: EBL31

Ciekawostki

Podobnie jak w przypadku wielu innych lamp serii loctal wprowadzanych przez Philipsa, pierwotnie lampa ta miała mieć cokół o dziewięciu sztyftach. Miała też mieć dodatkowy, trzeci system diodowy na wypadek zastosowania w odbiornikach luksusowych z trzydiodowym detektorem. Miała się więc nazywać EABL21.

Właściwości i możliwości wykorzystania

Przypisy

  1. : Vademecum polskiego przemysłu elektronicznego, Warszawa, 1964, str. 410.

Bibliografia

  1. Mikołajczyk Piotr, Paszkowski Bohdan: Electronic Universal Vade-mecum, WNT, Warszawa, 1964.

Linki zewnętrzne

Skróty oznaczeń używanych na Wiki Oktoda
  • μ - wzmocnienie napięciowe
  • μs2 - oddziaływanie napięciowe siatki drugiej
  • α - wskazanie wskaźnika dostrojenia
  • AM - modulacja amplitudy
  • ARCz - automatyczna regulacja częstotliwości
  • ARW - automatyczna regulacja wzmocnienia
  • Ia - prąd anody
  • Iaimax - maksymalny prąd anody w impulsie
  • Il - prąd ekranu
  • Is - prąd siatki
  • Is1 - prąd siatki pierwszej
  • Is2 - prąd siatki drugiej
  • Is3 - prąd siatki trzeciej
  • Is4 - prąd siatki czwartej
  • Iamax - maksymalny prąd anody
  • Ikmax - maksymalny prąd katody
  • Io - maksymalny prąd wyprostowany
  • Iż - prąd żarzenia
  • FM - modulacja częstotliwości
  • h - zniekształcenia nieliniowe
  • m.cz. - małej częstotliwości
  • Pamax - maksymalna moc strat w anodzie
  • p.cz. - pośredniej częstotliwości
  • Ps2max - maksymalna moc strat w siatce drugiej
  • Pwy -moc wyjściowa
  • ra - opór wewnętrzny
  • Ra - opór obwodu anodowego
  • Rk - rezystancja w katodzie
  • Rg - rezystancja w obwodzie siatki
  • Sa - nachylenie charakterystyki lampy
  • Ua - napięcie anody
  • Ua≈ - napięcie zmienne na anodzie
  • Uaiwmax - maksymalne wsteczne napięcie anody w impulsie
  • Uamax - maksymalne napięcie anody
  • Ub - napięcie zasilania
  • Ubmax - maksymalne napięcie zasilania
  • Ul - napięcie ekranu
  • Us - napięcie siatki
  • Us1 - napięcie siatki pierwszej
  • Us2 - napięcie siatki drugiej
  • Us2max - maksymalne napięcie siatki drugiej
  • Us3 - napięcie siatki trzeciej
  • Us4 - napięcie siatki czwartej
  • Utr - maksymalne napięcie prądu zmiennego
  • Uż - napięcie żarzenia
  • Uż-k - maksymalne napięcie między włóknem żarzenia a katodą